Belofte

03 04 10 - 19:35 Toen Kasper, onze oudste hond, bijna vier jaar oud was werd er bij hem artrose in de rug gevonden en beseften wij dat hij niet heel oud zou kunnen worden. We gokten op een jaar of zes. Een paar dagen geleden ging hij dood, bijna negen en een half jaar oud.
Vlak na die sombere diagnose, sprak ik hem toe. Ik zei: "Luister, vriend. We zullen een keer afscheid moeten nemen. Maar ik wil je vriendelijk verzoeken dat in stijl te doen. Dus geen gedonder met de dierenarts laten komen die je laat inslapen. Gewoon op een morgen er tussenuit knijpen met de vrouw in de buurt. Gesnopen?" Ik kreeg als antwoord een lange lik over mijn gezicht en de afspraak was bezegeld.
Hij werd vier, vijf, zes, zeven, acht en negen. Hij kreeg speciaal voedsel om zijn gewrichten soepel te houden, medicijnen en veel aandacht en liefde. En ook al werd hij strammer, je kon het woord “voetballen” niet hardop uitspreken zonder gevolgen. Als dat woord viel, sprong hij overeind en wees je de weg naar de voordeur. Zijn ogen schitterden als we voetbalden, hij was een geweldige keeper.
We merkten de laatste weken dat hij minder energie had en sneller vermoeid was. Dus we pasten het uitlaatprogramma en het speeltempo aan. Kasper bleef enthousiast reageren op elk woord waar de oe-klank in voorkwam.
Een paar dagen geleden kuierden we samen naar het park. Hij deed eerst wat hij moest doen en keek me daarna verwachtingsvol aan. Ik schopte de bal een paar keer weg en hij huppelde er achteraan. Daarna liepen we een straatje verder, richting huis. Op het grasveld bij het kerkje dat aan onze achtertuin grenst, legde hij de bal voor mijn voeten. Schoppen, graag. Ik schopte, hij pakte de bal en kwam weer op me af. Toen leek hij te struikelen. Hij wankelde, kantelde en viel op zijn zij. Ik zag direct wat er gebeurde. Hij ademde nog een keer uit en lag toen stil. En ik zei hem gedag.
We hebben nog een hond, maar toch is het stil in huis. Onwezenlijk stil. Er is een leegte ontstaan die nog een plaats moet krijgen. En die erbij moet gaan horen.
Vanmiddag hebben we de as van Kasper opgehaald en mee naar huis genomen. We weten nog niet wanneer we die as gaan uitstrooien, maar wel waar. Dat kan alleen maar in de duinen, waar hij zo graag was en waar we met onze jongste hond dagelijks komen.
Ik ben helemaal stuk en tegelijk opgelucht dat hij op deze manier afscheid heeft kunnen nemen. In het harnas, midden in het spel. En helemaal volgens afspraak. Hij heeft zich aan zijn belofte gehouden.
Maar ik had ook niet anders verwacht.

Lees reacties