Ecco's

Bij ons in het dorp wonen veel sportieve mensen. Ik kom regelmatig vrouwen tegen, die met ferme stap op sportschoenen een van de lintwegen aflopen en soms zie ik hen later weer terugkeren. Ze zwaaien naar mij, als ik hen voorbij tuf in mijn bolide. Ze zien er fris en fit uit. Ik kan er niets aan doen maar ik verdenk hen ervan dat ze mij nogal nadrukkelijk bekijken. Met zo’n blik van: Het is een aardige meid maar wel een luie donder. Je kunt haar uittekenen in die Volvo.

Ik zit te veel. Het gevolg is: Stijve knieën, treiterende pijn in mijn rug, snel vermoeide benen. Tot nu toe heb ik mezelf wijs gemaakt dat de wandelingen met de honden mij voldoende in beweging hielden maar sinds ik die wandelende vrouwen met hun frisse wangen steeds vaker tegenkom, ben ik aan het twijfelen geslagen. En een paar dagen geleden heb ik een besluit genomen.

Ik ga vanaf heel binnenkort iedere dag tenminste drie kwartier aan de wandel. Dat kan mooi tijdens de middagslaap van onze jongste hond, die na zijn tweede maaltijd minstens anderhalf uur onder zeil gaat in zijn bench. In die anderhalf uur ga ik vaak stofzuigen zonder besprongen te worden, of eens op mijn gemak de gang en de keuken dweilen, of lekker door het winkelcentrum van Schagen struinen, of een boek lezen, of als een dolle op de toetsen van mijn laptop zitten rammen.

Quality-time. Maar ik voel me intussen met de dag stijver en strammer worden. En daar gaat dus verandering in komen. Ik word één van hen, van die fiere wandelaars met frisse gezichten en ferme stappen. Ik heb al een aantal looproutes uitgestippeld en de afstanden steeds groter gemaakt. Er is over nagedacht, kun je wel zeggen. Progressie is het motto van de hele onderneming. Progressie en afrekenen met het idee dat ik alleen maar in een auto wil zitten.

Mijn besluit om definitief tot het gilde van de sportievelingen toe te treden, brengt wel wat problemen met zich mee. Kleding en schoeisel, bijvoorbeeld. Ik draag vrijwel altijd rokken en schoenen met hakken en daarin zie ik mezelf niet bepaald langs s’Heren wegen marcheren. Ik heb ergens nog een redelijk hippe trainingsbroek, die ik heb aangeschaft om in te gaan fietsen. Mijn wandelplan is namelijk niet het eerste bewegingsplan dat ik maak. Eerder bedacht ik een fietsplan maar daar is niets van terechtgekomen vanwege de wind. Het waait vaak zo hard in de polder. Niet tegenaan te fietsen. Maar lopen zal wel lukken. Ik zie mezelf al door weer en wind (dat meen ik, door weer en wind) stevig dóórstappen met desnoods wapperende haren en eventueel een gekromde rug. Stoer lijkt me dat: een gekromde rug. Ik ben niet van plan me nog een keer door die wind te laten tegenhouden.

Behalve die loopbroek moesten er dus ook loopschoenen komen en ik vond een geschikt paar Ecco’s met dertig procent kassakorting. Kijk, dat zijn van die dingen waar ik vanzelf hard van ga lopen. Al wat verdiend hebben vóór ik iets presteer, werkt bij mij altijd heel stimulerend.

Het zijn bruine Ecco’s. Niet van die grove stampers, helemaal niet zelfs. Ik kan er lekker op dribbelen. Ze staan nu in de schoenendoos op tafel te wachten tot ze worden aangetrokken. Ik heb het deksel van de doos er al naast gelegd, zodat ik de schoenen regelmatig zie. Morgen begin ik met mijn eerste tocht.

Wat valt er te lachen?
Lees reacties